logo
Εφημερίδα Μακεδονία της Θεσσαλονίκης - Η καθημερινή σας ενημέρωση
100 χρόνια (1911-2011) Εφημερίδα Μακεδονία

Σας περιμένουμε στον Πύργο το Λευκό…

Στην κατηγορία: Ρεπορτάζ
Ημερομηνία: 30/05/2011
Σελίδα εκτύπωσης

Οδηγώντας προς το Λευκό Πύργο οι υαλοκαθαριστήρες του αυτοκινήτου δούλευαν στο γρήγορο, στους δρόμους είχαν σχηματιστεί λιμνούλες, οι διερχόμενοι πεζοί βάδιζαν βιαστικά κρατώντας ομπρέλες.
 

Google Adsense Center

Της Ρένας Ακριτίδου
 
Όταν έφτασα, είδα με έκπληξη δεκάδες διαδηλωτές συγκεντρωμένους γύρω από το μνημείο. Κάτω από αυτοσχέδιες ομπρέλες κάποιες ομάδες συζητούσαν για το μανιφέστο της διαμαρτυρίας.
Λίγο παρακάτω, στο πλακόστρωτο της λεωφόρου Νίκης, ξεκινούσε μία ενθουσιώδης πορεία με κατεύθυνση την πλατεία Αριστοτέλους. «Πάρτε τον καφέ σε ένα πλαστικό, εμείς σας περιμένουμε στον Πύργο το Λευκό», «Εσείς που τώρα κοιτάτε την πορεία, ελάτε στο Λευκό, να γράψουμε ιστορία», τα συνθήματα που φώναζαν υπό καταρρακτώδη βροχή εκατοντάδες διαδηλωτές. «Μπορεί να έφαγες εσύ, εμείς όμως βρισκόμαστε σε άλλο μαγαζί», η αιχμή για τον πολιτικό τού «μαζί τα φάγαμε». «Μια νύχτα μαγική σαν την Αργεντινή, να δούμε στο ελικόπτερο ποιος θα πρωτομπεί», ακόμη ένα αιχμηρό σύνθημα, που το συμπλήρωνε το, «αφού το ελικόπτερο είναι ακριβό, πάρε το ποδήλατο και φύγε από δω»…
Οι περισσότεροι θαμώνες στις παραλιακές καφετερίες χαμογελούσαν αμήχανα, κάποιοι σηκώθηκαν και ακολούθησαν τη ζωηρή, πολύχρωμη -και λόγω των χρωμάτων από τις ομπρέλες- πομπή. Κάποιοι νεαροί είχαν βγάλει τα βρεγμένα μπλουζάκια τους, εφευρίσκοντας μάλιστα και νέο σύνθημα που το φώναζαν χοροπηδώντας: «Αύριο θα έχουμε μεγάλο πυρετό, αλλά θα είμαστε ξανά στον Πύργο το Λευκό». Μία κυρία γύρω στα 60 χοροπηδούσε δίπλα τους με την ομπρέλα της.
Γνώστες των ηλεκτρονικών γκάτζετς κοίταζαν συγκαταβατικά, κρυφοχαμογελώντας, το παραδοσιακό σημειωματάριό μου.
Μία ποδηλάτισσα διαδήλωνε χτυπώντας το κουδουνάκι στο κίτρινο ποδήλατό της, έχοντας δίπλα της τη μασκότ της πορείας, έναν ασπρόμαυρο σκύλο. Παραδίπλα μία νεαρή έδινε ρυθμό στα συνθήματα με τουμπερλέκι. Κάπως μεγαλύτερος κύριος, είχε έρθει εξοπλισμένος με την… κατσαρόλα του.
Από τα διερχόμενα αυτοκίνητα στη λεωφόρο Νίκης ακούγονταν κόρνες συμπαράστασης. Παρατηρώντας τα πρόσωπα επιβατών είδα πως οι περισσότεροι χαμογελούσαν, άλλοι χειροκροτούσαν στο ρυθμό των συνθημάτων, «μπράβο» διάβασα σε πολλά χείλη. Μεγάλη διαφορά από τη δυσφορία οδηγών που τους «καθυστερούσαν» διαδηλωτές σε άλλες περιστάσεις.
Λίγο πριν από την Αριστοτέλους ένα περιπολικό ήταν σταθμευμένο δίπλα σε διπλοπαρκαρισμένα οχήματα. Οι αστυνομικοί παρατηρούσαν ήσυχα προς την πλευρά της θάλασσας, προς τους διαδηλωτές.
Ο καιρός άρχισε να ανοίγει, όταν η πορεία έφτασε στην πλατεία. Νέες προσκλήσεις προς τους θαμώνες των καφέ. «Έφυγε η βροχή, πέρασε και η μπόρα. Καιρός να φύγουν και οι κλέφτες απ’ τη χώρα». Για λίγα λεπτά το πλήθος κάθισε στην πλατεία. Μία κυρία δίπλα μου, ενώ σηκωνόταν με λίγο κόπο, μου ψιθύρισε αμήχανα. «Δε με κρατάνε τα γόνατά μου, γι’ αυτό σηκώθηκα». Ήταν μαυροντυμένη, γύρω στα 60. «Έχω έρθει από την Άνω Ηλιούπολη. Η κόρη μου έχει δίδυμα, έκανα δουλειές όλη μέρα. Ούτε καφέ ήπια σπίτι, εδώ είπα θα πιω καφέ, στο Λευκό Πύργο». Μετά χειροκρότησε στο ρυθμό κάποιου συνθήματος.
Το «κλασικό» χέρια ψηλά, δάχτυλα ανοιχτά, επαναλήφθηκε. Οι διαδηλωτές έστριψαν πάλι προς το πλακόστρωτο και συντεταγμένα επέστρεψαν στο Λευκό Πύργο.
Εκεί το πλήθος είχε αρχίσει ήδη να πυκνώνει. Γινόταν ζωηρή συζήτηση για ένα πανό που είχε αναρτήσει ο σύλλογος εργαζομένων στην ΕΥΑΘ. «Ξεπουλάνε την Ελλάδα για μια δόση», έγραφε. Κάποιοι από τους συγκεντρωμένους ζήτησαν να αποσυρθεί, άλλοι το υπερασπίστηκαν, επικροτώντας τη συμμετοχή σωματείων. Τελικά αποφασίστηκε να μείνει το πανό στο χώρο, με καλυμμένη ωστόσο την «υπογραφή».
Γνωστοί και μη «twitterάδες» της πόλης παρακολουθούσαν και μετέδιδαν από τα κινητά τους βίντεο, φωτογραφίες, πληροφορίες. Το Σάββατο είχαν «ανεβάσει» φωτογραφίες όχι μόνο από τις συζητήσεις στη συνέλευση του Λευκού Πύργου για τον προσανατολισμό της αγανάκτησης αλλά και για την εκστρατεία καθαρισμού του χώρου, καθώς και ένα βίντεο με το κίτρινο αυτοκίνητο που μετέφερε εν μέσω των «Αγανακτισμένων» μια τσιγγάνα νύφη με τους συγγενείς της για «παραδοσιακή» φωτογραφία.
«100.000 διαδηλωτές στην πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα», άκουσα έναν ειδήμονα του διαδικτύου να φωνάζει, πριν να αποχωρήσω. Στην εφημερίδα έριξα μια τελευταία ματιά στο twitter: Ο Greg μετέδιδε το χαιρετισμό μιας γυναίκας 103 ετών από το Σύνταγμα. Ένα άλλο σχόλιο ανέφερε ότι το νέο ραντεβού της Ευρώπης των λαών ορίστηκε για τις 5 του Ιούνη…

29 ΜΑΪΟΥ Η Ευρώπη επί ποδός
Ένα από τα οράματα της Ενωμένης Ευρώπης για Ευρώπη των Λαών θύμισαν χθες διαδηλωτές σε συγκεντρώσεις που οργανώθηκαν σε κεντρικές πλατείες περισσότερων από 130 ευρωπαϊκών πόλεων (http://www.facebook.com/pages/EURO-REVO/214189615278916) .
Συνδετικός ιστός στις περισσότερες ήταν η αγανάκτηση πολιτών για τον προσανατολισμό περικοπών και λιτότητας της επίσημης πολιτικής, για τα υψηλά ποσοστά ανεργίας, τον παρατεταμένο τρόμο επερχόμενης φτώχειας.
«Παρών» στις διαδηλώσεις που οργανώθηκαν κυρίως μέσω του διαδικτύου είχαν δηλώσει εξαρχής οι indignados της Ισπανίας (Μαδρίτη, Σεβίλλη, Βαρκελόνη, Τολέδο, Γρανάδα, Σαλαμάνκα, Βαγιαδολίδ, Αλικάντε, Τεράσα, Λισαβόνα, Αβέιρο) και της Ελλάδας (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Βόλος, Πτολεμαΐδα, Σαλαμίνα, Ηράκλειο, Τρίκαλα, Δράμα, Ιωάννινα, Πάτρα, Πρέβεζα, Αλμυρός, Καλαμάτα, Γιαννιτσά, Ξάνθη, Λάρισα, Ναύπλιο, Καβάλα, Κιλκίς).
Άλλες ευρωπαϊκές πόλεις που δήλωσαν συμμετοχή: Παρίσι, Στρασβούργο, Μασαλία, Λυών, Τουλούζη, Νάντη, Πουατιέ, Νίκαια, Βερολίνο, Δρέσδη, Νυρεμβέργη, Φραγκφούρτη, Φράιμπουργκ, Ανόβερο, Στουτγάρδη, Μόναχο, Αμβούργο, Ρώμη, Μπολόνια, Ρίμινι, Μιλάνο, Βενετία, Λευκωσία, Δουβλίνο, Λονδίνο, Μάντσεστερ, Εδιμβούργο, Αμπερντίν, Βρυξέλλες, Στοκχόλμη, Λοζάνη, Ρέικγιαβικ, Ελσίνκι, Όσλο, Άμστερνταμ, Ρότερνταμ, Κοπεγχάγη, Βιέννη, Γκρατζ, Πράγα, Ζάγκρεμπ, Βουδαπέστη, Μπρατισλάβα, Βελιγράδι, Σόφια, Βουκουρέστι, Ιάσιο, Τιμισοάρα...

«Αγανακτίστας» στο Λευκό Πύργο
 
Η αστρολόγος Λίτσα Πατέρα έχει προβλέψει πως μέχρι το τέλος της δεκαετίας ο καπιταλισμός θα καταρρεύσει και στη θέση του θα έρθει ένα σύστημα που θα μοιάζει με κομμουνισμό, αλλά δεν θα είναι ακριβώς κομμουνιστικό, γιατί ο Ποσειδώνας, ο πλανήτης του κομμουνισμού, βρίσκεται σε αυτή τη φάση σε άλλο ζώδιο. Στο νέο ουμανιστικό σύστημα, όπως υποστηρίζει η Λίτσα, τα χρήματα δεν θα έχουν ιδιαίτερη αξία, καθώς άλλωστε τι είναι… Χαρτάκια τυπωμένα με ζωγραφιές.
Με την πρόβλεψη της Λίτσας να τρέχει στις σκέψεις μου πήγα την περασμένη Τετάρτη στη συγκέντρωση των «Αγανακτισμένων» στο Λευκό Πύργο. Για να πω την αλήθεια, πήγα με πολλές επιφυλάξεις και πολύ χαμηλές προσδοκίες και αυτό μάλλον μου βγήκε σε καλό. Αν στο δίλημμα «ο κόσμος στα σπίτια του ή ο κόσμος στους δρόμους» επιλέγεις το δεύτερο, πάμε παρακάτω.

Ο χώρος
Ο Λευκός Πύργος δεν είναι ένα από τα κλασικά σημεία της πόλης για συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας. Στο μυαλό σού φέρνει πιο πολύ συγκεντρώσεις πανηγυρισμών για κάποιο κύπελλο που κέρδισε μία από τις ομάδες της πόλης σε κάποιο άθλημα. Επειδή η δική μου η ομάδα έχει να κερδίσει κάτι εδώ και πολύ καιρό, ο Λευκός Πύργος μού φέρνει στο μυαλό την απίστευτη συναυλία των Λένινγκραντ Κάουμπόις το καλοκαίρι του ’97 (αιωνία η μνήμη της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας) και το τέλος της διαδήλωσης του Κοινωνικού Φόρουμ στη σύνοδο κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης τον Ιούνιο του 2003.

Ο κόσμος
Η σύνθεση του κόσμου ήταν ο ορισμός του «ό,τι να ’ναι». Και αυτό ήταν καλό! Μαθητές και εργάτες, φοιτητές και γραφειοκράτες, άνεργοι, πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι, πιτσιρίκια και συνταξιούχοι. Το πλήθος, περίπου 10.000 άνθρωποι, σου έδινε την εντύπωση ενός μεγάλου λαϊκού πανηγυριού, όπως παλιά στα εγκαίνια της Έκθεσης το Σεπτέμβριο, όταν ακόμη στη ΔΕΘ υπήρχε το Λούνα Παρκ. Στο πολιτικό, οι περισσότεροι δήλωναν χωρίς ταυτότητα και εξέφραζαν μία αντιπάθεια για τα κόμματα. Αρκετοί πάντως ήταν και αυτοί που είχαν ταυτότητα, αλλά δεν την πήραν μαζί τους στο Λευκό Πύργο. Έλειπαν τα ΜΑΤ -η πρώτη συγκέντρωση έπειτα από καιρό χωρίς μαλόξ στην τσάντα- ο λαός του ΠΑΟΚ, που είχε γήπεδο την ίδια ώρα, και ένα μεγάλο κομμάτι του οργανωμένου λαού της Αριστεράς, που προφανώς ετοίμαζε την επανάσταση σε κάποιο άλλο σημείο της πόλης.

Η αγανάκτηση
Τι είναι όμως αυτό που έχει αγανακτήσει όλον αυτόν τον κόσμο, που από την Τετάρτη κατεβαίνει στο Λευκό Πύργο; Τα πάντα όλα! «Ο γελοίος ο πατέρας μου, που πιστεύει ότι δεν ψάχνω δουλειά και θέλω στα 27 μου να κάθομαι στο ίδιο σπίτι μαζί του και με τη μάνα μου». «Ο λογαριασμός της ΔΕΗ, που δεν έχω να τον πληρώσω και τον περιφέρω εδώ και μέρες». «Το χρονοεπίδομα που μας κόβουν και θα πέσουμε κάτω από τα 1.000 ευρώ». «Η τρόικα που μας εκβιάζει για την πέμπτη δόση». «Αυτοί που έβγαλαν τα λεφτά στην Ελβετία και τώρα εμείς πρέπει να πληρώσουμε για τα δικά τους χρέη». Το κλίμα «όλοι μαζί τα φάγαμε και φταίνε οι κοπρίτες οι δημόσιοι υπάλληλοι» απουσίαζε παντελώς.

Η διάταξη
Σχεδόν από την αρχή και σίγουρα έως το τέλος της συγκέντρωσης λειτούργησαν δύο πυρήνες. Ο πρώτος στα αριστερά του Λευκού Πύργου, που οργανωτικά θύμιζε παιδική κατασκήνωση της ΧΑΝΘ στον Άγιο Νικόλαο. Εκεί ήταν και η παρέα που πήρε την πρωτοβουλία για την όλη κατάσταση. Ο Νίκος (τες πα…), ο Γιάννης, ο Μελέτης, ο Αλέκος (ε, τρελέ μουσικέ!), ο Ασκληπιός, ο Αντώνης (ο μεταβλητός) και ο Βαγγέλης. Ο δεύτερος πυρήνας βγήκε στο δρόμο και έκλεισε τον κόμβο του Λευκού Πύργου με πιο πολιτικό τρόπο από νωρίς. Εκεί μοιράστηκε και το κείμενο-μανιφέστο των ισπανών «Αγανακτισμένων».

Τα συνθήματα
Νωρίς, μέσα σε κλίμα γενικής αμηχανίας, κάποιοι άρχισαν να τραγουδούν τον εθνικό ύμνο. Λίγοι τους ακολούθησαν και οι περισσότεροι μουρμούρισαν και αδιαφόρησαν. Η αλήθεια είναι ότι αρκετοί ήταν στην τσίτα, μήπως και εμφανιστούν φασίστες. Όσο περνούσε η ώρα, ο κόσμος έβρισκε τα πατήματά του στα συνθήματα και κοντά στις 8, όταν η συγκέντρωση έφτασε το πικ της, ακούστηκε το «Μία νύχτα μαγική, σαν την Αργεντινή, να δούμε στο ελικόπτερο ποιος πρώτος θα μπει». Έτσι τα πράγματα μπήκαν στη σειρά τους και άρχισαν να ακούγονται περισσότερα συνθήματα κατά του μνημονίου και αυτών που το υπέγραψαν. Το «φύγετε» και το ελικόπτερο χώρεσαν στα περισσότερα.

Η συνέλευση
Όταν ο κόσμος κουράστηκε να φωνάζει, πολλοί κάθισαν να συζητήσουν. Όποιος ήθελε κάτι να πει έπαιρνε το λόγο και το έλεγε. Δεν ακούστηκαν, ούτε βαριές ούτε ελαφριές, πολιτικές αναλύσεις και σίγουρα οι μαθημένοι σε διαδικασίες βαρέθηκαν. Υπήρχε όμως αυτό το κλίμα των ανθρώπων που θέλουν κάτι να πουν και το σκέπτονται. Και όπως λέει ο υποδιοικητής Μάρκος, τους πολλούς καλούς ανθρώπους πρέπει να τους ακούς είτε έχουν κάτι να πουν είτε το σκέπτονται. Κυριάρχησε μία αγωνία για το πώς ο κόσμος στο Λευκό Πύργο μπορεί να γίνει περισσότερος και να μείνει εκεί με σκηνές. Μέχρι πότε; Οι περισσότεροι απαντούσαν: «Μέχρι να φύγουν». Τα μέτρα, η κυβέρνηση, το μνημόνιο, η τρόικα, τα κόμματα, οι κλέφτες; Από την Τετάρτη, στις συνελεύσεις που γίνονται κάθε βράδυ, οι απαντήσεις έχουν αρχίσει να παίρνουν μορφή και νέες ερωτήσεις γεννιούνται. Ο κόσμος πλέον κάθεται πιο κοντά και έχει γίνει απόλυτα φυσιολογικό να μιλάς στον άγνωστο διπλανό σου σαν να τον ξέρεις χρόνια. Ωραία πράγματα δηλαδή.

Στην τελική
Η φάση που βρίσκεται σε εξέλιξη από την περασμένη Τετάρτη στο Λευκό Πύργο είναι πολύ χύμα, αλλά αυτό δεν είναι καθόλου κακό. Άλλωστε η αντίσταση δεν είναι δουλειά των ειδικών. Η φάση είναι αυθόρμητη, χαρακτηρίζεται από αλληλεγγύη, μοιάζει διεθνιστική, θέλει να αυτοργανωθεί και όσοι συμμετέχουν είναι σίγουρο ότι πιστεύουν πως είναι με την πλευρά των πολλών καλών ανθρώπων. Πολιτικό φορτίο δεν έχει, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι άλλες φάσεις με πολιτικό φορτίο βούλιαξαν υπό το βάρος του. Με λίγα λόγια έχει τις προϋποθέσεις, ώστε να καταλάβει ακόμη και αυτός ο «γελοίος» ο πατέρας της κοπελιάς πως εδώ κάτι σημαντικό συμβαίνει. Άλλωστε, αφού το έχει προβλέψει η Λίτσα, εμείς ποιον λόγο έχουμε να το αμφισβητήσουμε;
ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΣΙΧΛΕΤΙΔΗΣ

 

Ρεπορτάζ

Αξιολόγηση

Αριθμός αξιολογήσεων: 12
Τρέχουσα αξιολόγηση: 4.6

1 είναι η χαμηλότερη και 5 είναι η υψηλότερη τιμή που μπορείτε να δώσετε.

 

Σχόλια

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Προσθήκη Σχολίου
Κωδικός captcha
Δευτέρα 22 Σεπτεμβρίου 2014

Google Adsense Right

Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού
Εκδηλώσεις
Adore
Ταξίδια
The Book